‘Luis Mariano’Orkesta + Abesbatza: El Barbero de Sevilla
Informazio gehiago nahi baduzu, antolatzailearen xehetasun-fitxan.
Opera batzuek beti funtzionatzen dute. Berdin dio noiz, non edo nori jartzen dizkiozun aurrean. Sevillako bizargina da horietako bat. Gozatzeko benetako makina, Gioachino Rossinik sinatua, 1816an estreinatu zenetik mundu osoko eszenatoki eta publikoak bereganatu dituena.
Beaumarchaisen komedian oinarrituta, opera bufa honek lirikaren historiako pertsonaiarik karismatikoenetako bat aurkezten digu: Figaro. Bizargina, factotuma, besteren marroien konpontzaile profesionala eta opera-errepertorioko orrialde ezagunenetako (eta tarareatuetako) batzuen jabea. Bere inguruan, maitasun istorio bat, mozorroak, engainuak, jeloskortasuna eta egoera zentzugabeak, erritmo goibelean aurrera egiten dutenak.
Rossiniren musika asmamen hutsa da. Melodia itsaskorrak, etxeko markako crescendoak, ahots-idazkera birtuosistikoa eta laguntzen ez duen orkestra: pertsonaiekin komentatu, probokatu eta barre egiten du. Dena antzerkiaren, umorearen eta gozamenaren zerbitzura dago. Hemen ez dago aspertzeko tarterik; gauzak baretzen ari direla dirudienean… Rossinik azeleragailua estutu du.
Sevillako bizargina, gainera, opera ezin hobea da bai melomanoentzat, bai generora lehen aldiz hurbiltzen direnentzat. Dibertigarria, bizkorra, zuzena eta egungoa da, giza harremanak, diruaren boterea, autoritatearen aurreko maltzurkeria eta abisatu gabe atetik sartzean maitasunak eragiten duen kaosa erretratatzeko duen moduan.
Maiatzaren 9an eta 10ean, bel canto-ko harribitxi hau Amaia Kultur Etxera iritsiko da, garai guztietako opera maitatuenetako eta antzeztuenetako batek eramateko moduko bi emanaldi eskainiz. Barre egiteko, gozatzeko eta antzerkitik irribarre batekin irteteko bi aukera (eta ziurrenik “Largo al factotum” kantatuz).
Izan ere, opera batek bi mende geroago funtzionatzen jarraitzen badu, ez da kasualitatea. Rossini da. Eta kito.