Donostiako sukaldaritza artisten lana eguneroko ondo egitea zigilatzen dute 18 Michelin izarrek, euskal sukaldaritza tradizionalean oinarrituta, munduko sukaldaritzaren aitzindari izatera iritsi direnak.

Kalitatezko produktua bilatzen (eta aurkitzen) duen donostiarra da. Elikagaien kalitatezko ekoizpena eta kontsumoa azoka eta merkatu tradizionaletan dute euskarria, baina baita adituetako dendaetan eta baita supermerkatu handietan ere.

Elikagaien kalitatea ez da jada kontzeptu subjektiboa, baizik eta kalitate-neurri estandarizatuekin ebaluatu eta ziurtatzen da. Eusko Label ziurtagiriak, Kalitatearen K ikurraz ezagutzen direnak, Euskal Autonomia Erkidegoan ekoitzitako, prozesatutako eta/edo elaboratutako elikagaiak bereizten dituzte, beren kalitateak, berezitasunak edo berezitasunak batez bestekoa gainditzen duelako. Ziurtagiri honekin hainbat produktu aurki ditzakegu: behi-haragia edo baserriko oilaskoa, ardi-esnea, Iparraldeko bonitoa, Euskal Herriko tomatea eta uraza, eztia, oliba olio birjina estra, Gernikako piperra edo Ibarrako piperminak, eta baita Jatorrizko Deitura duten produktuak ere, hala nola Getariako Txakolina edo Idiazabal gazta.

Udaberrian batez ere antxoa eta berdelak, arkumea, Idiazabal gazta eta txitxirioak (baita baratzeko kabiartzat ezagutzen direnak) edo babak nabarmentzen dira, baita orburua, zainzuriak eta ziazerbak ere.

Udaran bonitoa sardekin batera agertzen da, Ibarrako piperminekin, piperrekin, tomateekin eta babarrunekin.

Udazkenean txorizoen, onddoen, zizaren eta perretxikoen usaina zabaltzen da, baita odolkien (Lazkaokoak, Zaldibiakoak, Amezketakoak edo Beasaingoak) eta ehizakiarena ere.

Eta azkenik negua iristen da, indartsuagoa, Tolosako babarrunekin (beren sakramentuekin: aza, odolkia eta piperminak), txangurroarekin eta itsas amuarrainekin, sagardoan eta txakolinean bainaturik, eta postre gisa ardi-esneko mamia, sagarrak (erretakoak edo konpotan), intxaurrak (gaztarekin edo intxaursaltsan) eta gaztainak dituela.

Denboraldiko eta kalitatezko materia prima honek konbinazio exotikoak ahalbidetzen ditu, horietako batzuek gure hiriko izena dutelarik. Gaur egun sukaldaritza tradizionaleko jatetxeetan aurki daitezkeen donostiar espezialitateak etxeko errezetetatik datoz, sukaldaritza elkarteetan eta jatetxeetan nagusi bihurtu zirenak, eta geroago pintxo bihurtu zirenak, tabernetako barretan gainezka daudenak.

Donostian / San Sebastianen ohikoenak diren platerak ia denak itsasotik datoz: labeko txangurroa, kokotxak salsa berdean, donostiar erara prestaturiko legatza, itsas trikuak marinela erara, txipiroiak bere tintan edo amuarrain arrautsia, baita Aginagako itsas amuarrainak ere (gaur egun ordezkatuta daude benetako produktuaren prezioa oso altua delako), hiriko patroiaren egunean, San Sebastian egunean, ohiko menuaren osagai nagusia, egun horretan hiriko txoko guztietan zehar danborradak ibiltzen direlarik.