Janari ona maite duen edonoren ametsa Donostiara noizbait bidaiatzea da, bertako gastronomiaz gozatzeko. Ez al da egia? Hiri hau opari bat da: lasaia, argitsua, itsasora irekia. Ezagutu nuenean zortea izan nuen, eguraldia bikaina izan zelako, azaroa izan arren. Kontxan eta Zurriolan ibili nintzen postal baten barruan nengoelako sentsazioarekin. Eta itsasoko ura ez zitzaidan batere hotza iruditu, eta ez da ni finlandiarra naizelako.
 
Logikoa denez, tabernak eta pintxoak aurkitzeari ekin nion. Asko probatu nituen, baina horietako bi bereziki gustatu zitzaizkidan.

Kata4 taberna Maria Cristina Hoteletik oso gertu dago. Urteetan zehar bertan egon dira Audrey Hepburn, Woody Allen edo Penelope Cruz bezalako ospetsuak, Zinemaldian. Santa Katalina 4 helbidearen eta dastatu esan nahi duen “catar” aditzaren arteko jolasetik sortzen da bere izena. 2011n ireki ondoren, hiriko lehen ostra taberna bilakatu zen, eta dotorezia garaikidea eta Donostiako naturaltasuna uztartzen ditu.

Bere espezialitatea ostra eta momentuan moztutako urdaiazpiko iberikoa dira. Baina han, oraindik gogoan dudan pintxo bat gomendatu zidaten: bieira manioka purearekin eta zuhaitz-tomate konfiturarekin.

Hango sukaldean Donostiako tradizioa arnasten da, Peruko inspirazio ñabardurekin, Carlos sukaldariaren talentuaren ondorioz. Sukaldera sartzera gonbidatu ninduen Carlosek, pintxo hau nola prestatzen zuten ikusteko. Eta gainera, zapore on horren sekretua ezagutzera eraman ninduen: Martuteneko auzoko Aurkin (bertako saltokian) erositako bieiraren kalitatea. Galderrek, han, bieira gordin bat probatzera animatu ninduen. Hau opari txiki bat izan zen niretzat. Donostiara bueltatzen naizen egunean, pintxo honetara itzuliko naiz.

Groseko auzoan, surflariek hainbeste bilatzen dituzten olatuetatik metro gutxitara, Urtxori-Bi taberna dago. 30 urte inguru daramatzate sukaldean, helburu argi batekin: haien bezeroek jateaz gozatzea. Bakailaoagatik eta etxeko sukaldaritzagatik dira ezagunak, baina haien pintxo izarra “Picantilla” da. Probatu egin behar nuen, dudarik gabe.

Eskertzekoa den hurbiltasunez hartu ninduen Oscarrek. “Picantilla” eskaini zidan eta segituan ulertu nuen zergatik den hain famatua: oreka, zaporea eta testura duen pintxoa da. Hegaluzea, etxeko maionesa freskoa, tartaleta kurruskaria eta barazki zaporetsuekin egindakoa. Konbinazio perfektua.

Pintxoaren sekretua zein zen galdetu nion. Eta misteriorik ez zegoela erantzun zidan: produktu bikainak eta bertakoak erabiltzea, besterik ez. Hegaluzea Aurkikoa. Letxugak eta tipulak baserrikoak, Munon erositakoak. Eta goizero egindako tartaleta, Opilla Gozotegian, kale-kantoian.

Dena bere taberna dagoen plazan bertan erosten du. Horrela, kalitatea eta benetakotasuna bermatzen ditu: hurbiltasunarekin eta auzo-arimarekin. Horregatik du hain zapore ona. Eta horregatik itzuliko naiz Urtxori-bira.